ฉันสัมผัสความเหงามานาน แต่ไม่เคยคุ้นเคยกับมัน ความเหงามักกรีดเฉือนผิวของหัวใจให้ชอก
ช้ำเสมอและไม่เคยปราณี ฉันมีความเหงาเป็นเพื่อนและบางครั้งมันมักจะมาจากความเศร้าที่ตรง
เข้ากระทุ้งกลางใจให้ปวดร้าว บางครั้งฉันคิดว่าหากมีใครมาเติมเต็มส่วนหนึ่งก็จะทำให้ความเหงา
จากไป แต่ไม่เลยมันยังคงอยู่เสมอบางคราก็นั่งอยู่เงียบๆ แล้วลุกขึ้นมาอาละวาดเป็นครั้งคราว
  มีคนกล่าวไว้ว่า มนุษย์เราเกิดมาพร้อมกับหัวใจครึ่งดวงเพื่อออกเดินทางตามหาหัวใจอีกครึ่งดวงที่เหลือ ซึ่งอยู่กับใครอีกคนหนึ่ง แต่ก็ใช่ว่าเมื่อพบแล้วการเดินทางเหล่านั้นจะสิ้นสุดลงเพราะคนทั้งสองต้องเดินทางพร้อมกับประคับประคองหัวใจหนึ่ง ดวงนี้ให้เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทาง จากจุดนี้แหละที่เป็นเรื่องยากเย็นสำหรับคนสองคนที่จะเดินเคียงข้างกันไป เพราะก้าวย่างของคนเราย่อมไม่เท่ากัน แม้จะมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน แต่ก็อาจเดินสวนทางกันบ้าง หรือไปกันคนละทิศละทางบ้าง เมื่อนี้ความเหงาจึงเข้าแทรกช่องว่างที่เปิดกว้างออก หากขาดความเข้าใจ และไม่พร้อมที่จะจับมือกันให้มั่น แล้วเดินไปพร้อมกันคงจะลำบากน่าดูหัวใจที่รวมกันได้ก็อาจจะแยกเป็นครึ่งดวงเหมือนเดิม
  ฉันเดินทางตามหาหัวใจอีกครึ่งดวงของฉันอย่างเดียวดาย และมันก็พบหัวใจที่ไม่อาจเข้าคู่กันได้
แม้เหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้าเพียงใด แต่ฉันก็ยังก้าวเดินอย่างมีความหวัง และเมื่อฉันพบกับหัวใจอีกครึ่งดวงนี้ ฉันก็พยายามเดินอย่างมั่นคง แต่ทว่าฉันกลับไม่สามารถเดินคู่กับเจ้าของหัวใจอีกครึ่งดวงได้อย่างพอเหมาะ ปัญหาจึงเกิดขึ้น เมื่อเกิดช่องว่างระหว่างเราและความเหงา ความเศร้า และความปวดร้าวก็เข้าแทรกกลาง จนทำให้ตาฉันพร่าเลือนด้วยหยดน้ำตา
 ฉันจะทำเช่นไร ฉันต้องพยายามอีกเพียงใด ฉันเฝ้าถามตัวเองอย่างหวาดกลัว ด้วยความหวั่นเกรงจะสูญเสียใครคนนี้ที่อยู่ข้างกายฉันไป แต่ตอนนี้ฉันทำได้เพียงแค่พยายามก้าวเดินและประคับประคองความสัมพันธ์นี้ไว้อย่างดีที่สุด หวังแค่เวลาและความเข้าใจกันจะทำให้เรื่องราวระหว่างเราดีขึ้น ฉันคงเหนื่อยล้ากับการเดินทางครั้งนี้เต็มทีแล้วสินะ